Η πρώτη χειρουργική αποκατάσταση κομμένου πτερυγίου ωτός αναφέρεται στη Βέδα (ιερό βιβλίο των Ινδών) Sushruta Samhita το 800 π.Χ. Για τις συγγενείς διαμαρτίες του ωτός,το ενδιαφέρον των ιατρών άρχισε τον 19ο αιώνα. Οι συχνότερες είναι η μικρωτία και τα αφεστώτα ώτα.

Μικρωτία

Ο όρος δεν είναι ακριβής,επειδή δίνει την εντύπωση ότι το πτέρυγιο έχει κανονική διάπλαση αλλά είναι μικρότερο του συνήθους. Έχει όμως καθιερωθεί. Ουσιαστικά πρόκειται για απλασία ή υποπλασία του ωτός.

Παρουσιάζεται με μεγάλη ποικιλία μορφών. Η πλέον δόκιμη ταξινόμηση είναι του Ιάπωνα Nagata.

Εμφανίζεται σε αναλογία 1:6000 γεννήσεις, 1:4000 στους Ιάπωνες, 1:900 στους Ινδιάνους της φυλής Navaho.

Αποδίδεται στην κληρονομικότητα, σε ισχαιμία της αρτηρίας του αναβολέα, σε προσβολή της μητέρας από ερυθρά κατά την εγκυμοσύνη.

Κατά κανόνα συνυπάρχει κάποιου βαθμού βαρηκοία.

Η θεραπεία της εξαρτάται από τη μορφή και τη βαρύτητα της.

Την πλήρη διόρθωση της μικρωτίας επιχείρησε πρώτος, Βρετανός Πλαστικός Χειρουργός (Gilles,H), το 1920.Χρησιμοποίησε πλευρικό χόνδρο ως εμφύτευμα, μέθοδος που παραμένει μέχρι σήμερα ευρέως αποδεκτή.

Η μεγάλη δυσκολία αποκατάστασης οφείλεται, αφ'ενός μεν, στην ανάγλυφη αρχιτεκτονική του πτερυγίου, την οποία τίποτα δεν μπορεί να τη μιμηθεί,αφ' ετέρου δε, στο ότι το δέρμα του αυτιού, είναι λεπτό και η επιτυχής συγκράτηση ενθεμάτων επισφαλής. Kλασσική παραμένει μέχρι σήμερα η τεχνική Tanzer. Επιτυχή τροποποίηση αυτής, παρουσίασαν οι Brent & Nagata.

Η διόρθωση αρχίζει από την ηλικία των 6 ετών και ολοκληρώνεται σε 3-4 στάδια, με καλά αποτελέσματα.

Άλλος τρόπος αποκατάστασης, είναι η χρήση αλλοπλαστικών υλικών (Porex-Medpor, σκελετός από σιλικόνη).